میگو، محصولی صادراتمحور برای کشور
میزان تبدیل غذا به گوشت در انواع محصولات آبزیان به مراتب بیشتر از سایر جانوران پرورشی است. آبزیان پرورشی جزء جانوران خونسرد هستند که درجه حرارت بدن آنها تابع گرمای محیط است و بر خلاف پرندگان و پستانداران، نیازی به صرف انرژی برای ثابت نگه داشتن درجه حرارت بدن خود ندارند. همچنین آبزیان در مقایسه با دام و طیور، مقدار بیشتری از غذای مصرفی خود را میتوانند تبدیل به گوشت کنند.
بسیاری از منابع آبی در سطح کشور وجود دارند که بدون استفاده ماندهاند و از آنها میتوان برای تولید ماهی یا سایر آبزیان استفاده کرد، بدون اینکه تغییر کمی یا کیفی چشمگیری در آنها به وجود آید. در سطح کشور تعداد آبگیرهایی که از آنها استفادههای غیر از برداشت آب برای کشاورزی صورت نمیگیرد، فراوان هستند.
در میان انواع آبزیان، میگو از پرطرفدارترین منابع پروتئین دریایی در سراسر دنیا محسوب میشود. میگو به علت دارا بودن ارزش غذایی و اقتصادی بالا، محصول عمده صادراتی در بسیاری از کشورهای دنیا است. در کشور ما نیز براساس برنامهریزیهای کلان صورت گرفته توسط سازمان شیلات ایران، هر ساله شاهد افزایش مزارع زیرکشت از طریق حمایت و اعطای تسهیلات به سرمایهگذاران بخش خصوصی هستیم.
بخش شیلات و آبزیپروران با توجه به اقلیم و شرایط آب هوایی موجود در کشور، میتوانند تولید این محصول را افزایش داده تا از این طریق هم به امنیت غذایی کشور کمک کنند و هم ارزآوری مناسبی حاصل شود.
طبق آمار، میزان تولید میگوی پرورشی در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال قبل ۳۷ درصد افزایش یافت و به بیش از ۶۲ هزار تن رسید.
طی سالیان اخیر ایران توانسته جایگاه با ثباتی در بازارهای جهانی ماهی و میگو داشته باشد. بدیهی است توسعه هرچه بیشتر صنعت پرورش ماهی و میگو، منطبق با اهداف وزارت جهاد کشاورزی و سازمان شیلات ایران و در راستای دستیابی به برنامههای کلان توسعه پایدار کشور و بهبود تأمین امنیت غذایی پایدار کشور بوده و راه حلی برای دسترسی نسلهای آینده به غذای سالم و سازگار با محیط زیست میباشد.
