نقش سازمان دامپزشکی در کاهش تلفات دام و طیور

پیشگیری، مؤثرترین و مقرون‌به‌صرفه‌ترین راهکار برای کاهش تلفات دامی است. واکسیناسیون گسترده و به موقع دام‌ها و طیور در برابر بیماری‌های واگیردار، سنگ بنای این راهبرد محسوب می‌شود.

توانمندی داخلی در تولید و ذخیره‌سازی واکسن، یکی دیگر از ارکان موفقیت در کنترل بیماری‌ها است. ایجاد ذخیره استراتژیک واکسن برای سویه‌های مختلف، این اطمینان را به دامدار می‌دهد که در صورت بروز هرگونه بیماری، ظرف مدت کوتاهی امکان مهار آن وجود دارد.

پس از پیشگیری، تشخیص سریع و درمان مؤثر، دومین خط دفاعی در برابر تلفات است. ورود فناوری‌های نوین به این عرصه، تحولی شگرف در کاهش تلفات ایجاد کرده است.

کاهش تلفات تنها به درمان دام بیمار محدود نمی‌شود، بلکه به یک زنجیره کامل از اقدامات مدیریتی و نظارتی وابسته است. بخش قابل توجهی از تلفات، به ویژه در طیور، ناشی از مشکلات تغذیه‌ای و شرایط نامناسب محیطی است. رطوبت زیاد در دانخوری‌ها، کپک‌زدگی دان و تهویه نامناسب، از عوامل اصلی کاهش راندمان و افزایش تلفات هستند. استانداردسازی جایگاه‌ها، تجهیزات و رعایت اصول بهداشتی می‌تواند نقش مهمی در کاهش این گونه تلفات ایفا کند. رعایت اصول قرنطینه‌ای، به ویژه در مورد دام‌های تازه وارد به گله، کنترل تردد افراد و خودروها و ضدعفونی مستمر محیط، از ارکان اصلی پیشگیری از ورود و شیوع بیماری‌ها است. حضور و نظارت مستمر دامپزشکان در واحدهای تولیدی، تضمین‌کننده اجرای صحیح این اصول است. آمارها نشان می‌دهد که بین مسافت واحد تولید دامی تا مراکز دامپزشکی و میزان تلفات، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که دسترسی بهتر به خدمات دامپزشکی، تلفات کمتری را به دنبال دارد . این یافته، اهمیت توزیع عادلانه و مناسب خدمات دامپزشکی در سطح کشور را آشکار می‌سازد.

نقش سازمان دامپزشکی در کاهش تلفات دام و طیور، نقشی کاملاً اقتصادی و تعیین‌کننده در امنیت غذایی کشور است. این نهاد با بهره‌گیری از یک استراتژی چندوجهی شامل پیشگیری، تشخیص و درمان به‌موقع و نظارت و مدیریت جامع، توانسته است از هدررفت سرمایه ملی جلوگیری کرده و بهره‌وری تولید را افزایش دهد. کاهش هدفمند تلفات به میزان چند درصد، می‌تواند به صرفه‌جویی میلیارد دلاری در اقتصاد کشور منجر شود و گامی بلند در جهت خودکفایی و پایداری تولید پروتئین حیوانی بردارد.